غر زدن، صورت مساله، حل مساله و باقی قضایا!

در جریان جلسه داشت غر می‌زد که چرا فلان کار با وجود مجوزها و مصوبات موجود در موردش عملیاتی نمی‌شه؟

در اون مورد اطلاعاتی داشتم، اما پیشنهاد کردم اگر جمع لازم می‌دونه، با دوستی که در اون موضوع خاص دارای تجربه قابل ملاحظه‌ای است و تقریبا تمام عمر حرفه‌ای خودش رو در اون زمینه گذرونده مشورت کنم.

ازم خواستن باهاش قرار بگذارم. من هم تماس گرفتم و قرار شد ما رو بپذیره. دوستم بعد از دو روز تماس گرفت و گفت بهتره من اطلاعاتی در مورد پرسش دوستانم بهش بگم تا ایشون با آمادگی در جلسه مشورت حاضر بشه.

پیشنهاد کاملا منطقی بود، با هم قرار گذاشتیم و موضوع رو باهاش در میان گذاشتم و باز هم پیشنهادی منطقی رو مطرح کرد. بیان دقیقی از مساله، مستندات پشتیبان و استنادهای مربوط رو براش بفرستم، مطالعه کنه و بلافاصله بعدش در موردش جلسه جمعی داشته باشیم.

با خوشحالی به جمع اولیه برگشتم و پیشنهاد دوست متخصصم رو مطرح کردم. در ظاهر همه استقبال کردند و قرار شد به همین ترتیب عمل بشه. از اون روز حدود ۳ ماه می‌گذره و هنوز هر وقت دور هم جمع‌ می‌شیم همون مساله با سوز و گذاز مطرح می‌شه و اکثر افراد هم در غر زدن همراهی می‌کنند.

ظاهرا حل مساله هدف نیست، بیشتر به دنبال غر زدن هستیم و حتی اگر راه‌کاری هم وجود داشته باشه، حاضر نمی‌شیم احتمال موفقیت خودمون رو محک بزنیم. احتمالا انتظار داریم یکی پیدا بشه مساله رو تدقیق کنه، مستندات رو جمع‌آوری کنه، مساله رو حل کنه و راه‌کار رو در سینی مطلا تقدیم حضور کنه!