غافل‌گیری‌های نابخردانه

بعد از دو جلسه طولانی و صرف ۶ ساعت و روی متن و جزییات موضوعی توافق کردیم و اون رو در قالب یک قرارداد ۱۶ صفحه‌ای مدون کردیم و در عین‌حال قرار شد طی ۳ روز آینده درباره دو موضوع باز باقی‌مانده (چارچوب زمانی و حدود جرایم) بررسی لازم را انجام دهیم و حداکثر طی یک‌ قرارداد رو امضا کنیم.

از اینجا به بعد دو هفته سکوت کامل حاکم شد و تمام پیگیری‌ها با یک پاسخ کلی مواجه می‌شد: در حال بررسی هستیم!

بعد از ۱۵ روز نسخه جدیدی از قرارداد رو دریافت کردیم که کاملا زیر و رو شده بود، حتی از منظر مفهومی و اصولی.

پس از این غافل‌گیری عجیب، جلسه‌ای ترتیب داده شد و تمامی افراد تصمیم‌گیر دو میز نشستند و دلایل تغییرات را گفتند و شنیدند!

پیشنهاد دادم برای این‌که اعتماد بین طرفین از بین نره، دغدغه‌هایی که باعث اعمال تغییرات شده‌اند، بیان بشوند و در متن مورد توافق اصلاحات و تعدیل‌هایی برای برطرف کردن دغدغه‌ها انجام شود. ادامه بحث به شرح زیر ادامه پیدا کرد:

وی: خیر، متن جدید رو ملاک قرار بدهیم و شما نظر بدید.

من: ما روی متن مورد توافق ۶ ساعت گفتگوی فشرده کردیم.

وی: ما دغدغه داشتیم!

من: بسیار خب، ما حاضریم دغدغه‌ها رو بشنویم و روی متن مورد توافق اعمال کنیم، اما متن جدید اساسا با فلسفه دیگری تدوین شده و به‌نظر می‌رسد، شما از همکاری پشیمان شده‌اید و این متن رو پیشنهاد دادید.

وی: به هیچ‌وجه، ما اصرار داریم که با شما کار کنیم.

من: اگر واقعا اصرار دارید، به وقتی که قبلا گذاشته شده احترام بگذاریم و مبنا توافق‌های قبلی باشه!

وی‌: من می‌خواهم از شما یاد بگیریم!!!

……………..

و گفتگویی تقریبا بی‌نتیجه که همین‌طور ادامه پیدا کرد.

اگر می‌خواهیم اعتماد طرف مقابل رو نابود کنیم، این غافل‌گیری‌ها قطعا نتیجه می‌دن.